Afsluiten

Sommige mensen kijken terug op hun leven en splitsen het op in hoofdstukken. Sommige hoofdstukken duren jaren, sommige hoofdstukken nog geen halve dag. Sommige hoofdstukken duren vijf minuten.
Sommige hoofdstukken zullen zij bijna hun hele leven aan blijven werken, deze hoofdstukken zijn lastig af te sluiten; er resten gevoelens, vraagtekens en/of verlangens die nooit echt beantwoord zullen worden.
Dit is waarom sommige mensen schrijvers worden, of schilders of beeldhouders of fotograven: ze proberen hun antwoord te ontwerpen.
Al die dingen die ze worden om dat ene hoofdstuk af te sluiten, al die dingen zijn niet waarnaar ze op zoek zijn. Vroeg of laat, met een beetje geluk meteen al, worden zij allemaal Dichters, want die sluiten af.

Vandaag was een drama

Butterfly angel

She looks just like a fairy, with wings like purple butterflies
But ain't she just an angel, fallen from the sky?
Golden hair and blushing cheeks, eyes just staring into me
purple purple purple dress, and the grass under her feet!

Cause she's and angel butterfly
She's that pretty girl
She's a fairy from the sky
She's from another world
She's the Muse that makes you Rhyme
She melts your inner ice
Cause she's just of another kind
A fairy very nice

I know you'll understand

If I don’t, make it ‘till Monday
I know I won’t, ever see my best friend again
But it’s alright, if I get swept away
I know you’ll understand

And if I sleep, never to wake again
I know I’ll die, before I take your hand
I’ll slumber deep, and dream of love so grand
I know you’ll understand

And if I die, before my final wish
I know I’ll cry, but do know that you’ve been so bliss
Let me just place, one kiss upon your hand
I know you’ll understand

In mijn hoofd daar stroomde ooit een kreekje,
vrolijk zo die gaat.
Toen kreeg die kreek een overstroming,
een rivier zwiep door de weide.
Brokken, bomen en stenen werden mee gesleurd
en kwamen vast te zitten.
Achter mijn ogen kwam een dam.
Die dam die ging soms open,
puur om het pijl op stand te houden.
Zo bleef er ruimte voor een lach.
Maar toen ging hij zo vaak open,
dat hij geheel leeg kwam te staan.
De deur ging dicht en nooit meer open,
maar het kreekje bleef maar gaan.
En op een dag stroomde de dam over,
Druppeltjes per keer.
De deur kon niet meer open,
En nu doet het o zo'n zeer.
Want met de tranen in mijn ogen,
maar niet meer de wil om nog te janken,
Blijft de dam alsmaar overstromen,
Zonder opluchting of rust.
Nooitmeer zal ik kunnen lachen,
totdat het pijl weer is gerust.




Verdoofd, zo voelt het.
Futloos, troosteloos en niet instaat om het eruit te laten.
Ik weet nog hoe ik aan het einde van mijn janken al door een simpel binnenpretje de zon weer kon zien schijnen, en zo gewoon weer verder kon gaan met mijn leven.
Die tijd is lang geleden, en zelfs nu nog ben ik troosteloos, want er valt niet veel te troosten aan een vreugdeloos, traanloos jongetje zonder heel veel zin in het leven.

De kaart.

21 Jaar!
Gefeliciteerd!

Een leuk gebaar, goed bedoeld en vol van feestelijke sfeer.
De eerste keer dat ik hem zag wist ik niet wat ik voelde.
Ik was bevangen in het moment, de hele dag was gezellig en ik dacht niet aan de dingen die mij anders bezig houden.
Achteraf gezien was de keuken de grootste puinhoop ooit, maar dat kwam later wel.
De tuin stond vol met flesjes en de huiskamer vol met glazen.
Ik voelde gelijk de dag erna al futloos, uitgeput, ontmoedigd.
Wie maakt er nou een begin aan een opruim klus als deze?
En zeker met mijn gevoel van sleur jegens dit onderwerp valt het zwaar tegen.

Toen ik terugkeek op de kaart:

21 Jaar!
Gefeliciteerd!

Ik kon wel janken. Dat was at ik er bij voelde, zonder de waas van onwerkelijke blijdschap ontstaan door iets onzinnigs als de dag dat wij weer een jaar verjaren.
Ik voel mij niet oud, maar mijn jeugd zit er al een tijdje op.
Die zorgeloze dagen, gewoon "buiten spelen" en niet denken aan de de zaken die mij later bijna fataal zouden wegen.

Maar een echte jeugd? Heb ik die dan wel ooit gehad? Was het niet altijd al eenzelfde sleur van ontevredenheid en leed? Heeft mijn leven ooit mooie tijden meegemaakt?


21 Jaar!
Gefeliciteerd!

Ik kan wel janken.

Let me wrap my arms around you

I’m walking down the hallway, open the door and see
Your beautiful face your wonderful smile, but silly little me
I walk outside and wonder: could that ever be?
Open the door and freeze on the spot, you wave your hand at me

So let me wrap my armssss - around you
So let me hold your heart
I want to
I need to
I need it
I want you
It’s taring me apart
So let me wrap my armssss - around you
I need you by my side
I want you
I need you
I love you
I need you here tonight

The walk through the park is an easy stroll
But it won’t make me end up in your street
I’d walk and I’d ride and I’d climb, but could I ever reach?
I need you I wish that I could, be right there with you
All the words we said are empty, if I can’t make them true

So let me wrap my armssss - around you
So let me hold your heart
I want to
I need to
I need it
I want you
It’s taring me apart
So let me wrap my armssss - around you
I need you by my side
I want you
I need you
I love you
I need you here tonight

I lay in bed and you are - always on my mind
The romance is so empty, because you aren’t really mine
I think about your smile, your pretty eyes and curling hair,
Why can’t you be here? Is it really fair?

So let me wrap my armssss - around you
So let me hold your heart
I want to
I need to
I need it
I want you
It’s taring me apart
So let me wrap my armssss - around you
I need you by my side
I want you
I need you
I love you
I need you here tonight